Na wyspie Negros Occidental w rybackiej wiosce Hingaran w 1936 roku urodził się pierwszy z trójki synów, Remy, 9 lat później Ernesto i na koniec Roberto Presas. W tym czasie nikt nie słyszał o Modern Arnis i nikomu też nie przyszło do głowy, że dwaj bracia, Remy i Ernesto w przyszłości tworzyć będą nowy system walki. Dokładniej mówiąc modyfikować klasyczne, tradycyjne Arnis i dopasowywać je do wymogów XX wieku.
Remy Presas w wieku 7 lat rozpoczął naukę Espada y Daga u swojego dziadka Leona, a w wieku lat 12 razem z ojcem Jose pojechał na wyspy Panoy, Bohol i Cebu gdzie trenował i poznawał klasyczne rodzinne systemy walki Filipin. Szczególnie ważne w karierze Remy było spotkanie z Arnulfo Mongcalem bezpośrednim uczniem Venancio Bacona. W tym miejscu musimy wrócić do przeszłości.
W 1920 roku rodzina Saavedra na czele z mistrzem Lorenzo założyła w Cebu City pierwszy na Filipinach - Labangon Fencing Club. W klubie tym znaleźli się przedstawiciele 6 różnych systemów, w tym także bracia Canete. Trenowano w grupach. W grupie Saavedra znalazł się także ( poza Canete) Bacon, który razem z Timodoro i Frederico Saavedra (bratankami mistrza Lorenzo) należał do najlepszych uczniów. Z czasem w Labangon Fencing Club doszło pomiędzy poszczególnymi grupami do nieporozumień. Z tego więc konfliktu w dn.12.01.1932 roku narodził się Doce Pares (12 par) założony przez braci Canete, do grupy tej należeli także członkowie rodziny Saavedra. Jeden z nich pełnił funkcję Chief Instruktora.
Część pozostałych, z Venancio Baconem na czele przeniosła się do baraku na ulicę Balintawak Street. Każda z grup starała pokazać się z jak najlepszej strony. Do pojedynków nie doszło ponieważ "wodzowie" obu grup byli przyjaciółmi. Jednym z najlepszych uczniów Bacona był Mongcal, u którego przez ponad dwa lata trenował Remy Presas. Remy miał szczęście, w czasie jednego z turniejów w Cebu City (walczono bez ubrań ochronnych) zobaczył go Bacon i zabrał do swojej grupy, gdzie trenował przez 4 lata.
W 1956 roku wrócił Remy Presas na swoją wyspę Negros gdzie rok później otworzył pierwszą komercyjną szkołę Arnis. W tym okresie Arnis, tak jak pozostałe filipińskie sztuki walki nie były w modzie. Trenowano bardzo twardo, ostro przeciwnika rozbrajano uderzeniem kija w rękę, co prowadziło do ciągłych urazów i zniechęcało wielu do uprawiania Arnis. Ćwiczono Karate, Judo i Ju-Jutsu. Remy, widząc co się dzieje postanowił sytucję poprawić i zmienił zasady treningu.
W 1963 roku przedstawił Remy, w szkole i na uniwersytecie gdzie prowadził treningi, po raz pierwszy swoją zmodernizowaną wersję Arnis i nazwał ją MODERN ARNIS
W dzisiejszym wydaniu (formie) Modern Arnis zawiera poza Modern Arnis także tradycyjne Arnis. Jest tu między innymi Hirada, Palis-Palis, Banda y Banda, Espada y Daga itp. A także elementy z Judo i Shotokan Karate. W wersji Ernesto także elementy z Ju-Jutsu i Aikido (szczególnie w Mano-Mano). Tradycji oddano hołd, i słusznie, ponieważ \"Traditional Arnis" jest niezwykle interesujące, płynne ruchy, cięcia, dynamiczna, szybka praca nóg i rąk, zejścia z lini ataku itp. Wszystko to razem wygląda bardzo efektownie.
W 1967 roku Remy przeniósł się do stolicy kraju Manili, gdzie założył Modern Arnis Federation of the Philippines (MAFP), której w roku 1971 zminiono nazwę na Philippines Arnis Association (PAA). Była to pierwsza narodowa organizacja mająca skupiać wszystkie style i odmiany Arnis.
W 1970 roku rząd Filipin wysłał Remy i Ernesto na EXPO do Japoni, gdzie mieli reprezentować kulturę i sztuki walki Filipin. W 1975 roku Remy otrzymał nagrodę "All Filipino Award" za propagowanie kultury i filipińskich sztuk walki, z rąk prezydenta Marcosa. Po konflikcie z szefem wywiadu generałem Fabianem Verem, Remy wyjechał do USA. Po licznych wystąpieniach w TV i pokazach, między innymi w Madison Squer Garden w New York, Modern Arnis w USA stało się modne, a sam Presas w 1982 roku został ogłoszony w Black Belt Magazine -instruktorem roku. Reasumując Remy Presas jest ojcem Modern Arnis (Father of Modern Arnis), a jego organizacja liczy ponad 30 tysięcy osób i jest także w Europie.
Ernesto Presas został na Filipinach, w 1970 roku założył swój klub i nieco póżniej własną organizację. W latach 70-tych prowadził parę seminariów w USA, a w roku 1984 wylądował po raz pierwszy w Europie.
Remy Presas zmarł w 2001 roku.
Do końca życia pracował nad rozwojem Modern Arnis, wprowadził dużo nowych technik, bardzo rozwinął Tapi-Tapi, zaniedbał nieco techniki bez broni. Jego brat poszedł w innym kierunku - rozbudował i zmodernizował Mano-Mano, a w samym Arnis wykonał zaledwie kilka poprawek. Oba systemy Remy i Ernesto różnią się nieco między sobą. Nie można udzielić wiążącej odpowiedzi na pytanie, który jest lepszy.Najlepiej uprawiać oba. O tym jak rozwija się system i w jakim idzie kierunku nie decydują Mistrzowie-twórcy systemu, lecz Chief Instruktorzy którzy z ramienia Mistrza prowadzą system w danym kraju, od ich wiedzy, umiejętności i inteligencji zależy, co z systemu zostanie i jak będzie się rozwijał. Mistrz przyjeżdża raz lub dwa razy w roku, robi seminarium i jedzie do domu, jego uczeń zostaje. Bardzo często z systemu zostaje tylko nazwa i nazwisko Mistrza, na którego powołuje się jego uczeń. Czasem (rzadko) system na tym korzysta i rozwija sie dalej bardzo dynamicznie. Na świecie MODERN ARNIS uprawia około 40 000 ludzi, co dowodzi że system żyje i rozwija się dalej. Należy życzyć wszystkim wytrwałości i przyjemności z uprawianej przez nich sztuki walki MODERN ARNIS.

 Dziękujemy Piotrowi Rosiewiczowi za udostępnienie materiałów ze swojego archiwum.

Zobacz też:

Historia Jujutsu
Historia Kali
Historia Jeet Kune Do
Historia Muay Thai
FMA - Filipinskie Sztuki Walki
Mistrzowie i broń FMA
Systemy FMA