- Cherng muay
– podstawy. Są to zasady użycia naturalnych broni człowieka w obronie lub
ataku. Techniki cherng
muay zebrano w 4 grupy:
- cherng mad (15
kombinacji uderzeń pięścią),
- cherng sok (24
kombinacje uderzeń łokciem),
- cherng khao (11
kombinacji uderzeń kolanem),
- cherng thao (15
kombinacji uderzeń nogą).
- Kon muay –
techniki walki.
- kon muay kee –
techniki obrony i kontrataków:
- sinpala muay –
garda i przemieszczanie się,
- muay bang –
techniki bloków i uników,
- kon muay jujom –
techniki ataku:
- mae mat -
techniki pięści,
- mae tei-tip –
techniki kopnięć pchających,
- mae tei-tei –
techniki kopnięć,
- chap ko –
techniki chwytów w stójce oraz walki w bliskim dystansie:
- muay khao -
techniki walki kolanami,
- muay sok -
techniki walki łokciami,
- muay pam –
techniki chwytów i rzutów.
- Mae mai – luk mai –
kombinacje mistrzowskie boksu tajskiego. Polegają na efektywnym
wykorzystaniu technik ręcznych i nożnych. Obecnie rzadko się je
praktykuje, gdyż są dość trudne do opanowania. Stanowią jednak element
tradycji. Dzielą się na dwie grupy:
- mae mai muay thai –
15 podstawowych kombinacji mistrzowskich,
- luk mai muay thai –
15 kombinacji dopełniających, które ćwiczy się dopiero po doskonałym
opanowaniu mae mai
muay thai.
Walki amatorskie w boksie
tajskim
Regulamin zawodów amatorskich
PZMT jest tak skonstruowany, aby zapewnić mniejszą urazowość niż w walkach
zawodowych Muay Thai. W celu zapobieżenia kontuzjom zastosowano sprzęt
ochronny, zarówno osłabiający cios ręką, łokciem lub nogą (ochraniacze łokci,
goleni, rękawice), jak i chroniący ciało (kask na głowę, ochraniacz tułowia,
ochraniacz krocza). Punktuje się uderzenie kolanem, uderzenie pięścia,
kopnięcie, uderzenie łokciem bez faulu. Wymierzone 3 dobre ciosy przynoszą
atakujacemu punkt, jeżeli używa on siły ciała i nie wykracza poza styl. W
przypadku równej liczby punktów ocenia się styl walki. Walkę można więc wygrać przez
nokaut, na punkty, przez wycofanie przeciwnika wskutek kontuzji, przez
trzykrotne wyliczenie przeciwnika, niezdolność przeciwnika do obrony, poddanie
przeciwnika, jego spóznienie się lub dyskwalifikację. Walka może się też
zakończyć remisem lub brakiem decyzji. Sędzia ma prawo ukarać walczącego
ostrzeżeniem za łamanie przepisów lub niesportowe zachowanie.
Przed pierwszą rundą każdy
bokser musi wykonac taniec rytualny "waikhru" zgodnie z tradycjami
Muay Thai. Przed i po walce obaj zawodnicy powinni uścisnąć sobie nawzajem
dłonie. Komenda "chok" rozpoczyna walke. Zawodnicy walczą na ringu
wielkosci 6,1 na 6,1 m (lub 7,3 na 7,3 m) ogrodzonym 4 linami. Walkę sędziuje
sędzia ringowy a pomaga mu w tym 5 wykwalifikowanych sędziów punktowych, 3
sedziów jury i 1 przewodniczący komisji sędziowskiej. W mniejszych turniejach
liczba sędziów punktowych może być zredukowana do 3. Trenerzy czy sekundanci
mają swe miejsca w pobliżu ringu, a podczas przerwy na ring może wyjść tylko
jeden sekundant każdego zawodnika.
Walki trwają zwykle cztery
dwuminutowe rundy, a przerwy między rundami trwają minutę. Turnieje rozgrywa
się w 14 kategoriach wagowych: do 45 kg, 45-48, 48-51, 51-54, 54-57, 57-60,
60-63,5, 63,5-67, 67-71, 71-75, 75-81, 81-85, 85-91 i powyżej 91 kg. W
turniejach międzynarodowych mogą brać udział zawodnicy w wieku 17-37 lat, zaś w
turniejach młodzieżowych 15-18 lat.
Regulaminy szczegółowe
specyfikują faule. Po trzech ostrzeżeniach odejmujących punkt bokser ma być
zdyskwalifikowany. Źródło: wikipedia.pl
|
