Filipińskie sztuki walki określa się slowem Arnis de mano, co oznacza walkę, w któ­rej Stosuje się szereg typów białej broni. Techniki ręczne traktowane są w tej sztuce drugo­rzędnie. Dawniej używaną nazwą bylo Kali natomiast obecnie stosuje się hiszpaitskie sło­wo Eskrima oznaczające walkę.

Historię Kali można prześledzić dopiero po podboju Filipin przez Hiszpanów. WÓw­czas zabroniono jego praktykowania, co spowodowal0, iż stało się sztuką uprawianą pota­jemnie. Zostało zamaskowane formą ludowego tańca, w ktÓrym ruchy wykonywano bez broni.


Kilkaset lat w niewoli wywarło niewątpilwie wplyw na kulturę i sztuky walki Filipiil­czyków. Stoczono bitwy oraz liczne potyczki spowodowały analizę technik przeciwnika i adaptację naj skuteczniej szych z nich. Zatem już 300 lat temu rozpoczął się proces przeni­kania i adaptacji technik oraz kultury sąsiadujących państw, który w innych sztukach walki rozpoczął się w drugiej połowie XXw. Owo przenikanie było silniejsze, gdyż wypływało z ogromnego otwarcia mieszkańców wysp na obce elementy walki. Tubylcy obserwowali je i przyjmowali modyfikując do wlasnych potrzeb.

Często, jak w przypadku hiszpańskiej walki rapierem i sztyletem zaadaptowana tech­nika przewyższała swoją skutecznością pierwowzór. Tak więc we współczesnej odmianie filipińskiej sztuki walki możemy zaobserwować wpływ sztuk wojennych z ;\7ji oraz Euro­py. Przejmowanie technik nie spowodowało jednak unifikacji sztuk walki na Filipinach. Istnieje tam, podobnie jak w innych częściach świata, wiele samodzielnych styli. Ich wspólne cechy mają pewne zasady, które możemy odnaleźć w większości styli filipiil­skich.

Jedną z glównych zasad .jest użycie sily, która polega na lączeniu rudlU po prostej i po luku. Nie występują ruchy tylko twarde lub tylko miękkie, ale łączące te dwa ele­menty na zasadach, które można generalnie sprowadzić do następujących punktów: pro­stota ruchu, prostolinijność ruchu, ekonomia ruchu, indywidualizacja procesÓw nauczania. Niezależnie od kluczowych punktów taktyk poszczególnych styli i typu stosowanej broni, oparte są na głównej zasadzie uderzeń kątowych. Filipińczycy największą uwagę kładli na walkę białą bronią, a dopiero po jej opanowaniu rozpoczynali naukę walki wrycz.

Z pokolenia na pokolenie Kali zaczęło rozwijać się w poszczególnych regionach kraju jako oddzielne style, które ujawniły się dopiero po zniesieniu zakazu uprawiania Kali po II Wojnie Światowej. Mimo, iż pojawiły się pierwsze publiczne szkoly Kali. poszczególni mistrzowie tradycyjnie nauczali potajemnie.

Kali stało się formą rozwiązywania sporów, których wynikiem bard70 często były walki na śmierć i życie. Ostatnia tego typu walka miała miejsce w 1972 roku. Zostala przeprowadzona między mistrzem Kendo a mistrzem Kali Cacoy Caneh.', który mając do dyspozycji kij w szybkim czsie pokonał rywala. Ponad to mistrz Cacoy Canete stoczył ponad 100 walk na śmierć i życie. Należy również dodać, iż w jednej sekundzie mistrz Kali jest w stanie zadać od czterech do sześciu uderzeń kijem.

W 1972 roku prezydent Filipin korzystając z prawa stanu wojennego doprowadził do zmian tych zwyczajów zabraniając walk na śmierć i życie.