Historia Muay Thai - Szkoleniowo-Rekreacyjne Centrum Sztuk Walki

Historia Muay Thai

Pierwsze zapiski o sztuce walki Tajów pochodzą z XIV wieku. Najwybitniejsi wojownicy z tego okresu skodyfikowali swoje techniki walki. Kodyfikacja ta była jednak na tyle elastyczna, że cały czas podlegała ewolucji - zwłaszcza metody treningowe. Na sztuki walki Tajów miały niewątpliwie wpływ metody przywiezione przez nich z Chin, a także wymieniane w ustawicznych wojnach metody walki Birmańczyków i Khmerów. Do kanonu nauczania wprowadzono tylko te zaadaptowane techniki, które najpierw zostały przetestowane przez wojowników taiskich w realnym boju.

Podstawowym podręcznikiem nauczania wojowników był CHUPPASART. Skodyfikowano w nim metody treningowe dopuszczające czy wręcz zalecające elastyczność i potrzebę dalszych zmian. Nie znajdowała się w nim wiedza sekretna i ezoteryczna, którą znał jedynie mistrz i jego uczeń. W tym czasie walka wręcz i tradycyjną bronią stanowiły jedyny spójny system. Dopiero wprowadzenie broni palnej o dużym zasięgu spowodowało rozdział tych umiejętności.

Proces rozdzielania się Muay Thai i Krabi Krobong rozpoczął się za czasów księcia Neresuan. zwanego "Czarnym Księciem". Było to w połowie XVI wieku. Książe ten jest legendarny wojownikiem i specjalistą sztuk walki. Po kolejnej wojnie między Tajami a Birmańczykami w 1551 roku, został on jako dziecko zakładnikiem na dworze birmańskim. Przeszedł tu gruntowne przeszkolenie w Thaing. Kiedy dorósł stał się sławnym wodzem i wojownikiem. Podjął się z czasem misji wyzwolenia Tajów, obracając się przeciwko swym nauczycielom i dobroczyńcom. Armia birmańska musiała wycofać się, a książę został nowym władcą w Ajutthaji. Nabyte umiejętności przekazał on swoim wojownikom. Od tej pory, ćwiczenia wojsk tajskich obejmowały walkę bez broni, miecz, włócznię i nóż. Aby uniknąć ciężkich zranień podczas treningu, wiele technik ćwiczono bez broni, a bloki i uderzenia były markowane bez przeciwnika. Stworzyło to coś w rodzaju form powtarzalnych ruchÓw.

Neresuan zaczął też organizować duże turnieje bokserskie, co znacznie spopularyzowało Muay Thai, czyli wydzielona z systemu ćwiczenia woiowników walkę boksęrsg.

W 1703 roku na tron wstąpił Phra Chao Sua, zwany "Królem Tygrysem ". Był to kolejny władca biegły w Muay Thai. Patronował on turniejom bokserskim. Zmodyfikował też techniki, tworząc swój własny styl. Wycisną piętno na rozwoju Muay Thai widoczne do dnia dzisiejszego. "Król Tygrys" podróżował po kraju walcząc z każdym, kto przyjął jego wyzwanie. Zaczął też organizować specjalne obozy dla szkolenia wojska. Do dnia dzisiejszego szkołę Muay Thai nazywa się "Obozem". Szczególny nacisk kładł na naukę Muay Thai czyli na tę część systemu, która wiązała się bezpośrednio z walką.

Od tego władcy, Muay Thai stał się ulubioną rozrywką królów i ludu. Każdy okręg miał swoje zawody i lokalnych mistrzów. W zawodach tych obok Tajów brali udział też mistrzowie z Birmy, Kambodży, a także przedstawiciele plemion Karenów i MonÓw. W zawodach tych stosowano wiele technik, które są obecnie zabronione. Mało było uderzei1 pięścią na korzyść chwytów dłońmi w kształci pazurów, uderzeń tnących krawędzią dłoni, czy ciosów wyprostowanymi palcami w oczy i inne części ciała. Dozwolone były ataki na krocze i duszenia. Inne też było zabezpieczenie dłoni. Rękawic oczywiście nie stosowano. Dłonic przeciwników owijano liną z konopi. Czasami były one pokrywane olejem i drobno tłuczonym szkłem(!), aby w czasie uderzenia nie ześlizgiwały się po ciele przeciwnika. Były to więc realne walki bez regulaminów, ringu i określonego czasu. Zwycięzcą zostawał ten, który potrafił utrzymać się na nogach.

Za najświetniejszą postać w rozwoju Muay Thai uważa się Nai Khanom Dhan.. Podobnie jak "Czarny Książę", przeszedł on gruntowne przeszkolenie w birmańskim Thaing. Podczas służby w garnizonie w Pegu pokonał cały posterunek birmaJ1ski i przyłączyl się do wojsk Taj ów. Wzięty do niewoli przez Binmu1czyków mógł ocalić życie, tocząc walkę z gwardzistami króla Birmy. Nai Khanon Dhon przyjął wyzwanie, pokonując jednego po drugim dwunastu przeciwników. Praktycy Muay Thai do dziś pamiętają o jego wyczynie. Urządzają specjalne zawody w dniu pamięci o tamtym wydarzeniu.

Boks tajski rozwijał się swoim własnym życiem, niezależnie od swoic!1 birma6skich korzeni. Ciesząc się opieką władców do 1920 roku stanowił element wychowania fizycznego w szkołach. Wycofano go ze względu na dużą ilość urazów wśród uczniów.

W 1930 roku rząd wprowadził nowe zasady wałki w Muay Thai we wszystkich stowarzyszeniach i szkołach na terenie kraju, dostosowując go do reguł panujących w boksie zachodnim, z zachowaniem technik nożnych. Wprowadzono podział zawodnikÓw na wagi oraz rękawice ochronne. Zabroniono ataków na krocze i dużych rzutów np. spotykanych w Judo, zachowując jednak obalenia.

Zmieniono również sposób szkolenia w szkołach wojskowych, wprowadzając na miejsce tradycyjnego Muay Thai metodę walki bez broni zwaną Herd Rit. Przez rok adepci ćwiczą Judo, przez następny rok sportowe Muay Thai, a w trzecim roku mieszankę tych dwóch systemów.

Podjęta przez rząd decyzja pozwoliła Muay Thai przejść spokojnie w nową fazę rozwoju i dostosowała go do cywilizacji świata. Spowodowała jednak upadek tradycji. Do 1950 roku starzy mistrzowie toczyli jeszcze pojedynki wg tradycyjnych zasad. Nastąpił jednak zmierzch sztuki, a narodził się nowy sport. Jest to jednak do dziś jeden z najbardziej agresywnych sportów wałki na świecie.

Ciekawostki:

Klasyfikacja technik boksu tajskiego

Zobacz też:

Historia Jujutsu
Historia Kali
Historia Jeet Kune Do
FMA - Filipińskie Sztuki Walki
Mistrzowie i broń FMA
Modern Arnis
Systemy FMA

« Wstecz		Dalej »

Wróć